.

Section Two – Fame

1.The Sun

What is it that gives light? What is it that has eternal youth?
Who is he that burns? Whose is delight?
Who gives the rains? Whose is it the eye?
Who bestows life?
Who bestows fame?
Whose right is fame?
Like what does the intellect glow?
Which is the temple of the deity of the intellect?
The sun.
It is good.

2.You are the light. You are the explicit. You are the seen.
The lightning, the sapphire, the ember, the flame –
All these are your manifestations.
The eye is your home.
Fame and valour are your games.
Knowledge is your goal. You are the goal of knowledge.
You burn. Hail to thee! You show everything. Hail to thee!
You bestow life. You endow us with the body.
You rear us. You kill us.
You give water. You move the winds. Hail to thee!

3. The crimson of the dawn is delightful.
Hail to Ushai laughing like flowers.
We worship Ushai.
She is wealth.
She makes us awake. She gives us clarity.
She bestows life. She energises.
She bestows beauty. She imparts poetry.
Hail to her!
She is honey. The gnat of volition loves her.
She is the elixir.
She doesn’t die. She merges with the might.
Might alone merges with beauty. Great is the delight.
She ranges in the range of the Northern Himalayas.
She roams about laughing along the foot of the skies.
Hail to her laughing!
Out of love in excess, she comes as the lady to us in the south.
Is not one sweeter than the many?
The dawn is delightful. We hail it!

4. You burn. You cause suffering.
You cause thirst. You cause weariness.
You give us hunger.
These are good.
You dry the seas up. You give us the rains sweet.
You light the lamp on the paths of the skies.
You eat out darkness.
Hail to thee!

5. Sun! What hast thou done with darkness?
Chased away? Killed? Swallowed?
Or did you kiss and hide her in your radiant embrace?
Is darkness your rival?
Is darkness your fodder?
Is it your lady love?
Was it dark through the night in a fit of faint of longing for you?
On seeing you, did it take upon itself your light and merged with you?
Are you the children of the same womb?
Has your mother sent you to protect the world with your diurnal visits?
Don’t you have death? Are you the nectar?
I hail you both!
Sun, I hail you!

6. Light! Who art thou?
The daughter of the sun?
No. You are the soul of the sun. You are its deity.
We praise only you in the sun.
The form of the sun is the body. You are the life.
Light! When did you originate?
Who created you?
Light! Who are you?
What is your nature?
Perhaps you are the daughter of the intellect.
The intellect usually sleeps.
Perhaps you are clarity per se.
Perhaps you are the body unto the intellect.
Light! How long are you acquainted with the space?
On what account do you have such love for it?
How do you merge to become one with it?
She who created you is crafty indeed!
She is the mohini, the magic woman.
We worship her.
Hail to thee, light!

7. O sun! How it is that light sustains in you?
Do you shed it?
Does it consume you?
Or perhaps you are none other than light?
The wick in the lamp gasifies to shed light.
How are the air and the flame related?
We know that the wick takes the form of air.
Perhaps air is the form of light!
Hey light! You are sweet!

8. What kind of relationship is there between light and heat?
As it becomes hotter, the brighter becomes the light.
We worship heat.
Heat is light’s mother. It is light’s fore form.
Heat, you are the fire.
Fire is the goddess of valour.
Fire is the sun.
The nature of heat is light.
Let the fire burn.
We pour ghee into it.
Let the fire burn.
We feed it with sacrificial flesh.
Let the fire burn.
We pour sacrificial blood into it.
Let the fire burn.
We offer holy sacrifices unto it.
Let the fire burn.
The fire of values; the fire of the intellect; the fire of life;
The fire of abstinence; the sacrificial fire;
The fire of anger; the fire of hostility; the fire of cruelty –
We worship all these.
We preserve all these.
We govern all these.
Hey Fire! You are our life’s comrade.
We hail you.
Let our lives give out heat and light for hundreds of years like you.
Fire! Let our hearts be aflame like you.
Fire! Let our intellect be in embers like you.
Fire! It is you that we worship in the sun.
Deity of the sun! We hail you.
Your light is good. Your act is good. You are good.

9. The celestial being Light has married Lady Space.
Their union is sweet.
The celestial being Wind saw it.
Wind is powerful.
He wanted to unite with Space.
Space did not like him as she liked Light.
He declares his strength chafing aloud.
Space and Light united like two souls uniting with each other.
Wind became jealous.
He has lost his peace and frets.
He rages; swells; thunders;
Wails; rolls; whimpers; runs amuck.
Stands up; whines restlessly.
Light and Space were lost in each other and kept smiling.
Wind is powerful.
His reputation is great. The reputation is good enough.
But Space and Light are greater still.
They are in constant bliss of union.
They are victorious.
Sun! You are the deity of Light.
The Lady Space loves you well.
Your union is great.
Hail to both of you.

10. Sun! The faces of all looking at you become bright.
The Earth, the Moon, Mars, Jupiter, Saturn, Venus, Uranus, Neptune – hundreds are the houses.
All these start smiling bright as soon as your rays touch them.
All these have shot off the Sun like sparks from a ball of fire.
The robber Time accosted them.
They lost their glow.
They did not lose their light; their glow lessened.
There is nothing with no light in the universe.
Darkness is but less light.
Mars and Venus are women orbiting the Sun.
They love their father.
They are locked in his magic and loyally keep orbiting.
They will never transcend his line of power.
He is always turned towards them.
They keep rotating just to bask in his light through and through.
They hoard his light in the flowers, water and wind.
The Sun is a great celestial being.
Life springs forth wherever he touches.
The flower likes him.
The leaves become lucky in his light.
Water, soil and wind cherish him and become happy.
The skies hold him by the lips.
All the other celestial beings serve him.
Let us sing his praise.
His fame is sweet.

11. Ye poets! Creatures of knowledge! Souls! Elements! Forces! Come all of you.
Let us worship the Sun, come along!
He is our support.
He gives us the rains.
The rains are good.
We hail the God of Rains.
The Sun is a mighty performer.
He converts the waters of the seas into the winds and takes them up.
He orders the wind to make them waters again.
The rain showers sweetly.
The rain sings.
It is a musical instrument with millions of strings.
The nectar of diamond sticks fall from the sky.
Lady Earth quenches her thirst. Becomes cool.
Heat causes cold and the cold brings about the hot.
Since all are one, heat is the tapas; cold is the yoga.
Heat is powerful. Cold is sweet.
Is not the feminine better than the masculine?
Hail to it!

12. We hail the heat.
The Deity of the heat! The Sun! The mountain of Light.
The Lord of fish-like eyes in the body of soul, the world and the nectar.
Love, the father of Lady Earth!
The source of strength! The rain of light! The sea of the life!
The light that Shiva left besides Sakthi to guard the earth!
The curtain that the impish Kanna has screened his face with!
Sun! We hail thee!
The rain is your daughter. The earth is your daughter.
The wind, the sea, the fire are all thy children.
The space is your lady love.
The thunder and lightning are your fun.
You are the lord of the celestial beings.
We praise you.
All the celestial beings are one.
All that we see make his body.
All that we think make his soul.
Their mother is nectar.
Nectar is the goddess. Nectar is true wisdom.
It is the Atma.
We praise it.
We praise the Sun, its house.
It is good to speak in praise of the sun.

13. It is raining. The winds blow through. The thunder rolls.
The lightning strikes.
You Poets! Come forth and let us sing the lightning.
Lighting is a game of the goddess light. It is a form of Goddess Light.
The Romans worshipped it and became bright.
We worship the lightning.
Let it make our knowledge shine.
The baby clouds shower the flowers of lightning.
There is nowhere without electricity.
All the deities are likewise.
Electricity lies asleep in the black rocks, the white sands, the green leaves, the red flower, the blue clouds, the winds, the mountains.
We worship it.
Let lightning be born in our eyes.
Let lighting sparkle off our hearts.
Let lightning strike through our right arms.
Let our songs be endowed with lightning.
Let our speech flash like lightning.
The lightning kills the weak.
The lightning strengthens the strong.
Let it enhance our strength.
We hail light, the lightning, the flame,
The sun, the moon, the planetary houses, the fish in the space.
We praise all that is aglow with light.
We praise the Sun.

By Dr.N.Ramani

Back to CONTENT INDEX | Feedback

இரண்டாங் கிளை : புகழ்

1. ஞாயிறு
ஒளி தருவது யாது? தீராத இளமையுடையது யாது?
வெய்யவன் யாருவன்? இன்பம் எவனுடையது?
மழை எவன் தருகிறான்? கண் எவனுடையது?
உயிர் எவன் தருகிறான்?
புகழ் எவன் தருகின்றான்? புகழ் எவனுக்குரியது?
அறிவு எதுபோல் சுடரும்?
அறிவுத் தெய்வத்தின் கோயில் எது?
ஞாயிறு.
அது நன்று.

2. நீ ஒளி, நீ சுடர், நீ விளக்கம், நீ காட்சி.
மின்னல், இரத்தினம், கனல், தீக்கொழுந்து-
இவை யெல்லாம் நினது திகழ்ச்சி.
கண் நினது வீடு.
புகழ், வீரம்-இவை நினது லீலை.
அறிவு நின் குறி. அறிவின் குறி நீ.
நீ சுடுகின்றாய் வாழ்க. நீ காட்டுகின்றாய், வாழ்க.
உயிர் தருகின்றாய், உடல் தருகின்றாய்.
வளர்க்கின்றாய், மாய்க்கின்றாய்,
நீர் தருகின்றாய், காற்றை வீசுகின்றாய், வாழ்க.

3. வைகறையின் செம்மை இனிது.
மலர்கள் போல நகைக்கும் உûக்ஷ வாழ்க.
உûக்ஷயை நாங்கள் தொழுகின்றோம்.
அவள் திரு.
அவள் விழிப்புத் தருகின்றாள், தெளிவு தருகின்றாள்,
உயிர் தருகின்றாள், ஊக்கந் தருகின்றாள்,
அழகு தருகின்றாள், கவிதை தருகின்றாள்.
அவள் வாழ்க.
அவள் தேன். சித்த வண்டு அவளை விரும்புகின்றது.
அவள் அமுதம்.
அவள் இறப்ப தில்லை. வலிமையுடன் கலக்கின்றாள்.
வலிமைதான் அழகுடன் கலக்கும். இனிமை மிகவும் பெரிது.
வடமேருவிலே பலவாகத் தொடர்ந்து வருவாள்.
வானடியைச் சூழ நகைத்துத் திரிவாள்.
அவளுடைய நகைப்புக்கள் வாழ்க.
தெற்கே நமக்கு ஒருத்தியாக வருகின்றாள், அன்பு
மிகுதியால்.
ஒன்று பலவினும் இனிதன்றோ?
வைகறை நன்று. அதனை வாழ்த்துகின்றோம்.

4. நீ சுடுகின்றாய், நீ வருத்தந் தருகின்றாய்.
நீ விடாய் தருகின்றாய், சோர்வு தருகின்றாய்.
பசி தருகின்றாய்.
இவை இனியன.
நீ கடல் நீரை வற்றடிக்கிறாய், இனிய மழை
தருகின்றாய்.
வானவெளியிலே விளக்கேற்றுகிறாய்.
இருளைத் தின்று விடுகின்றாய்.
நீ வாழ்க.

5.ஞாயிறே, இருளை என்ன செய்துவிட்டாய்?
ஓட்டினாயா? கொன்றாயா? விழுங்கிவிட்டாயா?
கட்டி முத்தமிட்டு நின் கதிர்களாகிய கைகளால் மறைத்து விட்டாயா?
இருள் நினக்குப் பகையா?
இருள் நின் உணவுப்பொருளா?
இது நின் காதலியா?
இரவெல்லாம் நின்னைக் காணாத மயக்கத்தால் இருண்டிருந்ததா?
நின்னைக் கண்டவுடன் நின்னொளி தானுங்கொண்டு நின்னைக் கலந்துவிட்டதா?
நீங்கள் இருவரும் ஒரு தாய்வயிற்றக் குழந்தைகளா?
முன்னும் பின்னுமாக வந்து உலகத்தைக் காக்கும்படி
உங்கள் தாய் ஏவியிருக்கிறாளா?
உங்களுக்கு மரணமில்லையா? நீங்கள் அமுதமா?
உங்களைப் புகழ்கின்றேன்.
ஞாயிறே, உன்னைப் புகழ்கின்றேன்.

6. ஒளியே, நீ யார்?
ஞாயிற்றின் மகளா?
அன்று, நீ ஞாயிற்றின் உயிர். அதன் தெய்வம்.
ஞாயிற்றினிடத்தே நின்னைத்தான் புகழ்கின்றோம்.
ஞாயிற்றின் வடிவம் உடல். நீ உயிர்.
ஒளியே, நீ எப்போது தோன்றினாய்?
நின்னை யாவர் படைத்தனர்?
ஒளியே, நீ யார்?
உனதியல்பு யாது?
நீ அறிவின் மகள் போலும். அறிவுதான் தூங்கிக்
கிடக்கும். தெளிவு நீ போலும்.
ஒளியே, நினக்கு வானவெளி எத்தனைநாட் பழக்கம்?
உனக்கு அதனிடத்தே இவ்வகைப்பட்ட அன்பு யாது
பற்றியது?
அதனுடன் நீ எப்படி இரண்டறக் கலக்கிறாய்?
உங்களை யெல்லாம் படைத்தவள் வித்தைக்காரி.
அவள் மோஹினி, மாயக்காரி.
அவளைத் தொழுகின்றோம்.
ஒளியே, வாழ்க.

7. ஞாயிறே!
நின்னிடத்து ஒளி எங்ஙனம் நிற்கின்றது?
நீ அதனை உமிழ்கின்றாயா?
அது நின்னைத் தின்னுகிறதா?
அன்றி, ஒளிதவிர நீ வேறொன்றுமில்லையா?
விளக்குத்திரி காற்றாகிச் சுடர் தருகின்றது.
காற்றுக்கும் சுடருக்கும் எவ்வகை உறவு?
காற்றின்
ஒளியின் வடிவே காற்றுப்போலும்,
ஒளியே, நீ இனியை

8. ஒளிக்கும் வெம்மைக்கும் எவ்வகை உறவு?
வெம்மையேற ஒளி தோன்றும்.
வெம்மையைத் தொழுகின்றோம்.
வெம்மை ஒளியின் தாய். ஒளியின் முன்னுருவம்.
வெம்மையே, நீ தீ.
தீ தான் வீரத்தெய்வம்.
தீ தான் ஞாயிறு.
தீயின் இயல்பே ஒளி.
தீ எரிக.
அதனிடத்தே நெய் பொழிகின்றோம்.
தீ எரிக.
அதனிடத்தே தசை பொழிகின்றோம்.
தீ எரிக.
அதனிடத்தே செந்நீர் பொழிகின்றோம்
தீ எரிக.
அதற்கு வேள்வி செய்கின்றோம்.

9. வானவெளி என்னும் பெண்ணை ஒளியெனும் தேவன்
மணந்திருக்கின்றான்.
அவர்களுடைய கூட்டம் இனிது.
இதனைக் காற்றுத்தேவன் கண்டான்.
காற்று வலிமையுடையவன்.
இவன் வானவெளியைக் கலக்க விரும்பினான்.
ஒளியை விரும்புவதுபோல வானவெளி இவனை
விரும்பவில்லை.
இவன் தனது பெருமையை ஊதிப் பறையடிக்கின்றான்.
வெளியும் ஒளியும் இரண்டு உயிர்கள் கலப்பதுபோல்
கலந்தன.
காற்றுத் தேவன் பொறாமைகொணடான்.
அவன் அமைதியின்றி உழலுகின்றான்.
அவன் சீறுகின்றான், புடைக்கின்றான், குமுறுகின்றான்.
ஓலமிடுகிறான், சூழலுகின்றான், துடிக்கின்றான்.
ஓடுகின்றான். எழுகின்றான், நிலையின்றிக் கலங்குகின்றான்.
வெளியும் ஒளியும் மோனத்திலே கலந்து நகைசெய்கின்றன.
காற்றுத் தேவன் வலிமையுடையவன்.
அவன் புகழ் பெரிது. அப்புகழ் நன்று.
ஆனால் வானவெளியும் ஒளியும் அவனிலும் சிறந்தன.
அவை மோனத்திலே கலந்து நித்தம் இன்புறுவன.
அவை வெற்றியுடையன.
ஞாயிறே, நீதான் ஒளித்தெய்வம்.
நின்னையே வெளிப்பெண் நன்கு காதல்செய்கிறாள்.
உங்கள் கூட்டம் மிக இனிது.
நீவிர் வாழ்க.

10. ஞாயியே, நின்முகத்தைப் பார்த்த பொருளெல்லாம் ஒளி பெறுகின்றக.
பூமி, சந்திரன், செவ்வாய், புதன், சனி, வெள்ளி,
வியாழன், யுரேனஸ், நெப்த்யூன் முதலிய பலநூறு வீடுகள்
இவை யெல்லாம் நின்கதிர்கள் பட்ட மாத்திரத்திலே
ஒளியுற நகை செய்கின்றன.
தீப்பந்திலிருந்து பொறிகள் வீசுவதுபோல,
இவை யெல்லாம் ஞாயிற்றிலிருந்து வெடித்து
வெளிப்பட்டன வென்பர்.
இவற்றைக் காலம் என்னும் கள்வன் மருவினான்.
இவை ஒளிகுன்றிப் போயின.
ஒளியிழந்தனவல்ல, குறைந்த ஒளியுடையன.
ஒளியற்ற பொருள் சகத்திலே யில்லை.
இருளென்பது குறைந்த ஒளி.
செவ்வாய், புதன் முதலிய பெண்கள் ஞாயிற்றை
வட்டமிடுகின்றன.
இவை தமது தந்தைமீது காதல் செலுத்துகின்றன.
அவன் மந்திரத்திலே கட்டுண்டு வரைகடவாது
சுழல்கின்றன.
அவனுடைய சக்தியெல்லையை என்றும் கடந்துசெல்ல
மாட்டா.
அவன் எப்போதும் இவற்றை நோக்கியிருக்கின்றான்.
அவனுடைய ஒளிய முகுத்தில் உடல்முழுதும் நனையும்
பொருட்டாகவே இவை உருளுகின்றன.
அவனொளியை இவை மலரிலும், நீரிலும், காற்றிலும்
பிடித்து வைத்துக் கொள்ளும்.
ஞாயிறு மிகச்சிறந்த தேவன். அவன் கைப்பட்ட
இடமெலடலாமட உயிருண்டாகும்.
அவனையே மலர் விரும்புகின்றது.
இலைகள் அவனுடைய அழகிலே யோகமெய்தி
யிருக்கின்றன.
அவனை நீரும் நிலமும் காற்றும் உகந்து களியுறும்.
அவனை வான் கவ்விக் கொள்ளும்.
அவனுக்கு மற்றெல்லாத் தேவரும் பணிசெய்வர்.
அவன் புகழைப் பாடுவோம்.
அவன் புகழ் இனிது.

11. புலவர்களே, அறிவுப்பொருள்களே, உயிர்களே,
பூதங்களே, சத்திகளே, எல்லோரும் வருவீர்.
ஞாயிற்றைத் துதிப்போம், வாருங்கள்.
அவன் நமக்கெல்லாம் துணை.
அவன் மழைதருகின்றான்.
மழை நன்று.
மழைத் தெய்வத்தை வாழ்த்துகின்றோம்.
ஞாயிறு வித்தை காட்டுகின்றான்.
கடல்நீரைக் காற்றாக்கி மேலே கொண்டுபோகிறான்.
அதனை மீளவும் நீராக்கும்படி காற்றை ஏவுகின்றான்.
மழை இனிமையுறப் பெய்கின்றது.
மழை பாடுகின்றது.
அது பலகோடி தந்திகளுடையதோர் இûச்கருவி.

12. நாம் வெம்மையைப் புகழ்கின்றோம்.
வெம்மைத் தெய்வமே, ஞாயிறே, ஒளிக்குன்றே,
அமுதமாகிய உயிரின் உலகமாகிய உடலிலே
மீன்களாகத் தோன்றும் விழிகளின் நாயகமே,
பூமியாகிய பெண்ணின் தந்தையாகிய காதலே,
வலிமையின் ஊற்றே, ஒளி மழையே, உயிர்க்கடலே,
சிவனென்னும் வேடன் சக்தியென்னும் குறத்தியை
உலகமென்னும் புனங்காக்கச்சொல்லி வைத்துவிட்டுப்
போன விளக்கே.
கண்ணனென்னும் கள்வன் அறிவென்னும் தன் முகத்தை
மூடிவைத்திருக்கும் ஒளியென்னும் திரையே,
ஞாயிறே, நின்னைப் பரவுகின்றோம்.
மழையும் நின் மகள், மண்ணும் நின் மகள்;
காற்றும் கடலும் கனலும் நின் மக்கள்;
வெளி நின் காதலி;
இடியும் மின்னலும் நினது வேடிக்கை.
நீ தேவர்களெல்லாம் ஒன்றே.
காண்பன வெல்லாம்அவருடல். கருதுவன அவருளிர்.
அவர்களுடைய தாய் அமுதம்.
அமுதமே தெய்வம். அமுதமே மெய்யொளி.
அஃது ஆத்மா.
அதனைப் புகழ்கின்றோம்.
அதன் வீடாகிய ஞாயிற்றைப் புகழ்கின்றோம்.
ஞாயிற்றின் புகழ் பேசுதல் நன்று.

13. மழை பெய்கிறது. காற்றடிக்கின்றது. இடி குமுறுகின்றது.
மின்னல் வெட்டுகின்றது.
புலவர்களே, மின்னலைப் பாடுவோம், வாருங்கள்.
மின்னல் ஒளித்தெய்வத்தின் ஒரு
லீலை-ஒளித்தெய்வத்தின்
ஒரு தோற்றம்.
அதனை யவனர் வணங்கி ஒளிபெற்றனர்.
மின்னலைத் தொழுகின்றோம்.
அது நம்மறிவை ஒளியுறச்செய்க.
மேகக் குழந்தைகள் மின்னற்பூச் சொரிகின்றன.
மின் சக்தி இல்லாத இடமில்லை.
எல்லாத் தெய்வங்களும் அங்ஙனமே.
கருங்கல்லிலே, வெண்மணலிலே, பச்சை இலையிலே,
செம்மலரிலே, நீல மேகத்திலே,
காற்றிலே, வரையிலே-எங்கும் மின்சக்தி உறங்கிக்
கிடக்கின்றது.
அதனைப் போற்றுகின்றோம்.
நமது விழிகளிலே மின்னல் பிறந்திடுக.
நமது நெஞ்சிலே மின்னல் விசிறிப் பாய்க.
நமது வலக்கையிலே மின்னல் தோன்றுக.
நமது பாட்டு மின்னலுடைத்தாகுக.
நமது வாக்கு மின்போல் அடித்திடுக.
மின் மெலியதைக் கொல்லும்;
வலியதே வலிமை சேர்க்கும்.
அது நம் வலிமையை வளர்த்திடுக.
ஒளியை, மின்னலை, சுடரை, மணியை,
ஞாயிற்றை, திங்களை, வானத்து வீடுகளை, மீன்களை-
ஒளியுடைய அனைத்தையும் வாழ்த்துகின்றோம்.
அனைத்தையும் வாழ்த்துகின்றோம்.
ஞாயிற்றை வாழ்த்துகின்றோம்.

14.வானத்திலிருந்து அமுத வயிரக்கோல்கள் விழுகின்றன.
பூமிப்பெண் விடாய்தீர்கிறாள்; குளிர்ச்சி பெறுகின்றாள்.
வெப்பத்தால் தண்மையும், தண்மையால் வெப்பமும்
விளைகின்றன.
அனைத்தும் ஒன்றாதலால்,
வெப்பம் தவம், தண்மை யோகம்.
வெப்பம் ஆண், தண்மை பெண்.
வெப்பம் வலியது, தண்மை இனிது.
ஆணிலும் பெண் சிறந்ததன்றோ?
நாம் வெம்மைத் தெய்வத்தைப் புகழ்கின்றோம்.
அது வாழ்க.