.

TAMIZH

Of all the languages known to us
None is as sweet as Tamizh.
Is it proper that we calling ourselves the Tamizh,
Live as stupid men and beasts
Earning the ridicule of the entire earth
And having lost lour identity speak.
We should strive to spread in the entire world
The Tamizh melody sweet as honey.

Of all the poets known to us none is born
Like Kamban, Valluvan and Elango
Anywhere on the earth.
This is truth, no empty boasting.
We are living like the dumb, the deaf and the blind.
Listen to just a word
Should you seek salvation, make Tamizh rumble
Reverberate in every nook and corner.

The sastras of the good scholars of other land
Should be rendered into Tamizh
We should compose in Tamizh
New works with immortal glory.
There is no greatness in telling
Antique tales among ourselves.
If there is genuine scholarship,
Scholars abroad must salute it.

If there is the radiance of truth in the heart
There will be spark in the words uttered.
If the waters of art and poesy
Flow like an upsurge of flood
All the blind fallen into the pit
Will acquire vision and a lofty position
Those who have tasted the ambrosia of Tamizh
Will attain heavenly glory here itself.

By Dr.K.Chellappan

Back to CONTENT INDEX | Feedback

தமிழ்

யாமறிந்த மொழிகளிலே தமிழ்மொழிபோல்
இனிதாவ தெங்கும் காணோம்,
பாமரராய், விலங்குகளாய், உலகனைத்தும்
இகழ்ச்சிசொலப் பான்மை கெட்டு
நாமமது தமிழரெனக் கொண்டிங்கு
வாழ்ந்திடுதல் நன்றோ? சொல்லீர்!
தேமதுரத் தமிழோசை உலகமெல்லாம்
பரவும்வகை செய்தல் வேண்டும்.
யாமறிந்த புலவரிலே கம்பனைப்போல்
வள்ளுவர்போல், இளங்கோ வைப்போல்
பூமிதனில் யாங்கணுமே பிறந்ததிலை,
உண்மை, வெறும் புகழ்ச்சியில்லை!
ஊமையராய்ச் செவிடர்களாய்க் குருடர்களாய்
வாழ்கின்றோம்; ஒரு சோற் கேளீர்!
சேமமுற வேண்டுமெனில் தெருவெல்லாம்
தமிழ்முழக்கம் செழிக்கச் செய்வீர்!
பிறநாட்டு நல்லறிஞர் சாத்திரங்கள்
தமிழ்மொழியிற் பெயர்த்தல் வேண்டும்;
இறவாத புகழுடைய புதுநூல்கள்
தமிழ்மொழியில் இயற்றல் வேண்டும்;
மறைவாக நமக்குள்ளே பழங்கதைகள்
சொல்வதிலோர் மகிமை யில்ûல்
திறமான புலமையெனில் வெளிநாட்டார்
அதைவணக்கஞ் செய்தல் வேண்டும்.
உள்ளத்தில் உண்மையொளி யுண்டாயின்
வாக்கினிலே ஒளியுண்டாகும்;
வெள்ளத்தின் பெருக்கைப்போற் கலைப்பெருக்கும்
கவிப்பெருக்கும் மேவு மாயின்
பள்ளத்தில் வீழ்ந்திருக்குங் குருடரெலாம்
விழிபெற்றுப் பதவி கொள்வார்;
தொள்ளுற்ற தமிழமுதின் சுவைகண்டார்
இங்கமரர் சிறப்புக் கண்டார்.